Perşembe, Mayıs 07, 2015


Annemin sokakta beslediği iki kedisi var, bu fotograflardakiler onlar. Annem iş yerinde öğlen yemeğinde çıkan et-balık vs türü şeylerden kalanları toplayıp geliyor, bazen evde artan yemekleri veriyor bazen de çantasında taşıdığı kuru mamadan. Annem önceden çok ilgilenmezdi kedi köpek ama son zamanlarda onu en çok kedileri mutlu ediyor. Ne zaman telefonda konuşsak bu ikisini anlatıyor.

Geçen hafta sonu dedem için gittiğimde babam beni anneme bıraktı. Arabadan inince siyah beyaz olanı sokakta gördüm ve tanıdım:) çünkü annem sürekli fotograflarını gönderiyordu. O da beni görünce yanıma koşmasın mı?! Artık beni annem mi sandı yoksa kedisever oldugumu mu hissetti bilmem. Epey bir oynaştık kapının önünde. Sonra gittim birkaç paket ıslak mama aldım ponçilere, önce güzelce yediler ardından ikisi birden mırmırmır sarıldılar bana. Kafayı okşatmalar, kolumun altına sokulmalar, minik minik ısırmalar, bacağıma dolanmalar... 


Dedemin de vardı bir kedisi ama dedem benim gibi yüz göz olmadan severdi. Günlük yemeğini verir, uzaktan yiyor mu diye kontrol eder ve bahçede beslerdi. Yeterince özlediğim ve aklımın kaldığı kişi yok gibi bir de bu ikisi çıktı...

Bugün sabaha karşı bir hasta vefat etti. Çok güler yüzlü, şarkı söylemeyi ve takı takmayı çok seven bir hanımdı. İki oğlu da intihar ettikten sonra psikogeriatriye yatmış yıllar önce, geçmişte yaşadıklarının ne kadarını hatırlıyordu bilmiyorum. Noelde takıları çok seviyor diye bir bileklik almıştım ona her ne kadar kimden ne hediye geldiğini aklında tutamasa da. Cenazesinin son bakımını bu sabah ben yaptım. Yıkanması, tırnakları, saçı, makyajı...en sevdiği mavi takımını da giydirdim. Epey uzun sürdü ama bana garip bir huzur verdi bu işlemler. Hem dedeme yetişemediğim için biraz onun yerine koydum kişisel olarak, biraz da bir hasta için yapabileceğim son şeyi de yapmış olmak hoşuma gitti. Tabutunu kapıya kadar 6 hemşire beraber götürdük. Hastalar da saygılarını sunmak için tekerlekli sandalyeleriyle çıktılar. Bazısı sandalyesini hafif eğip kendince selam verdi. 

Hasta ölümleri her zaman aynı olmaz. Bazen çok meşgulsundur, ya da çok beklenen bir şeydir veya hasta yeterince acı çekmiştir. Sonuncu seçenekte sevinirsin bile. Bugün kendi acım ve kabullenme çabamdan mıdır nedir epey etkilendim. 

Torunu geldi sonra hastanın, ne hissettiğini billiyordum. Hayat tuhaf, dünyanın başka yerlerinde başka insanlar başka ritüellerle uğurlanıyor ama acılar pek değişmiyor. 

Dedem gideli 1 hafta oldu nerdeyse.

You Might Also Like

1 yorum

  1. Ne kadar kutsal bir göreviniz var. Acı kaybınız için sabırlar dilerim.

    YanıtlaSil

Labels