Mayam Gitti

Perşembe, Eylül 25, 2014


Sali gece oyle guzeldi ki...Maya her zamanki gibi yanimda uyudu, burnumu bembeyaz  karnina gomdum. Oyle huzurlu uyumusum. Sabah 5.40'ta alarm caldi, istemeye istemeye uyandim ise gitmek icin. Alt kata indim kahve icip kahvaltı yapmaya. Maya da arkamdan geldi her zamanki gibi. Zaten gece tuvalate gitmek icin bile uyansam arkamdan gelirdi. Sonra birlikte yeniden uyurduk. O sabah ben kahvaltimi yaptim, o kucagimda simardi. Sonra onu optum, onu cok sevdigimi soyledim ve hoscakal deyip evden ayrildim.


Saat 10 gibi esimden mesaj geldi, Maya'yi bulamadigini yazmisti ve cok panik haldeydi. Maya evde hep sacma sapan akla gelmeyen yerlere girdigi icin ben endiselenmedim. Zaten kapilari camlari hep kapali tutuyorduk cikmasin diye. Girip cikarken de cok dikkatliydik. O gun esimin kizkardesi gelmis bize, kapiyi 30 saniyecik acmis kocam ama sagina soluna da bakmis Maya cikmasin diye. Ikisi de Maya'yi kesinlikle gormemis. O yuzden ben de evde bir yerde uyuyordur dedim ama kocam sakinlesemedi, cikip sokaklari aramis, evin altini ustune getirmis, sokaklarda kosmus durmus. Ben is yerinde telefonla konusamiyorum, o yuzden bilenler aramaz mesaj yazar. Telefonuma baktigimda kocamdan cevapsiz arama gordum ve kotu bir sey oldugunu anladim.


Kosup sakin bir yere gecip aradim, kocam agliyordu o an. Anladim. Maya'ya kotu bir sey oldu...Öldü mü yoksa dedim. Komsunun arabasinin tekerine saklanmis. Kocam oradan en az on kez gectigini soyluyor. Gormemis. Seslenmis, krakerini sallamis ama Maya'm gelmemis. Kadin da arabasini calistirinca....


Yarali bir hayvan gibi bagirmaya basladim, bacaklarimi dovdum. Ambulans ara belki yaralidir, belki kurtulur dedim ama....Gitmis kuzum. Koridora ciktim, kostum, delirdim, bagirdim, agladim, yalvardim. Sakinlesemedim. Izin aldim eve gitmek icin. Kocam geldi beni aldi. Arabada hungur hundur agladik. Sessiz sessiz degil, haykirdik.


Eve geldim. Umud'un okuldan gelmesine cok az bir zaman vardi. Yan komsum Mayacigimin kucuk bedenini kendisi gibi kucuk bir kutuya koymus. Yan komsumun kapisini caldim. Kadin bana sarildi, agladik.  Oturup bir bardak su ictim, sonra Mayami gormek istedigimi soyledim. Bahceye ciktim. Kutuyu gordum. Tamamini acip bakmaya cesaret edemedim, bir tarafinin kapagini kaldirdim. Mayamin guzel sirtini, bakmaya oksamaya doyamadigim sarı tuylerini gordum. Yine icimdeki yarali hayvan bagirmaya basladi. Optum optum optum optum sirtini. Minik kan damlalarini minik sirtindan sildim. Optum, optum. Gercek olmasin dedim, uyanayim dedim ama...


Umud geldi, durustce anlattik. Ona yasarken cok iyi baktigimizi, cok iyi bir aile oldugumuzu, onu cok sevdigimizi, onu cok ozleyecegimizi anlattik. Elbette cok agladi. Ona bahcemizde bir yer yapmaya karar verdik. Bahceye cikmaya izin verdigimizde surekli yanina gittigi kocaman bir ortancamiz var. Onun altina onun gibi kucuk bir cukur actik. Mayamizi son kez opup gomduk.


Bugun ucuncu gun. Ilk gun kabus gibiydi her sey, ter icinde uyanacagim ve kendimi yine onunla uyurken bulacagim gibi geliyordu. Dun yine tum gun agladik. Tuvaleti, yarim paket mamasi, evin sagina soluna dagilmis oyuncaklari, carsafimizdaki sari tuyler, fotograflari, hatirasi, sevgisi kalbimi hatta tum ic organlarimi parcaladi sanki. Herkes gibi ben de  pek çok aci, uzucu deneyim yasadim ama hic bu kadar canim yanmamisti. Elbette dunyada cok daha aci seyler var. Insanlar cocuklarini, cocuklar ailelerini kaybediyor. Kuru ekmek bulup yiyemeyen insanlar var. Kiyaslamiyorum ama bu da benim acim ve beni paramparca etti. Nasil atlatacagiz, nasil onu aglamadan hatirlayacagiz bilmiyorum.

Mayanin gidisi degil de var oldugu zamanlar guzel bir film ya da ruya gibi geliyor simdi. Oyle kisa surdu ki, hic doyamadik ona. 7 yillik evliligimizde en mutlu 3 ayimizdi, bunu durustce soyleyebilirim. Her sey oyle yolundaydi, oyle tamdi ki. Hatta esim bir kez 'iste simdi tamam olduk maya da gelince' demisti. Her sey o kadar dogruydu ve olmasi gerektigi gibiydi ki. Gercek olamayacak kadar guzeldi. Mayam oyle guzeldi ki. Pembe minik burnu, pembe yumusak ayaklari, sari parlak tuyleri, gelip kafamin yaninda uyumasi, ben onu opunce yuzumu yalamasi, evde kosturmasi, oyuncaklarini saklamasi, eve dondugumde kosup yanima gelmesi, mis gibi kokusu....Ah oyle kusursuzdu ki hem Maya, hem o 3 ay.

Mayam gidince havalar da sogudu. Ev buz gibi, sessiz, dogru duzgun yemek pismiyor, daginik, tv acilmiyor. Kimse uzun uzun konusmuyor. Umud'un yaninda sakiniz de o uyuyunca ya da okuldayken ondan bahsediyoruz aglaya aglaya. Esim nasil bulamadim, neden bulamadim, neden, neden, neden, neden diyor. Onu bu kadar sevecegimi hic beklememistim, diyor. Onu oyle cok sevdim ki. Ikinci oglum oldu o benim. Petshop'ta kampanya vardi, Umud ve ikisinin fotograflarini cektirecektim. Hayvanlar gununde yeni bir oyuncak alacaktim. Bu kis hic depresyona girmeyecektim cunku yanimda sicacik Mayam olacakti. Ben onun diger kediler gibi 14-15 yil yasayip, yaslanip, tembellesip, kucagimda olmesini ummustum. Neden bu kadar cabuk gitti? Ben kime ne yaptim?

O kadar kucuk seylerle mutlu olurum ki ben...Ne luks evim olsun, ne luks arabam olsun hayalim oldu. Ben bir fincan alir, yanina kurabiye yapar sevinirim. Cicek diker sevinirim. Suslu sofra kurar sevinirim. Uykumu alinca sevinirim. Kekim kabarinca, koftem tutunca sevinirim. Hayatta saglikli olmak, ailemin saglikli ve sag olmasi disinda hicbir beklentim yok. Hicbir duamda bundan otesi yok. Saglik ve huzur, hepsi bu.

Neden bu aci benim basima geldi? Maya'yi birgünde buldum birgünde kaybettim. Maya gelmeden once beni cok uzen bir sorun vardi, ama gercekten cok cok cok cok uzen. Maya'm gittigi gun haber geldi. Cozulmus diledigim gibi. Nasil sevinecegim? Boyle mi olmaliydi illa?

Ona cok iyi baktim. O konuda vicdanim cok rahat. Evi basima yikti, saksilari kirdi, yaramazlik yapti hepsine gulduk. Kucagimiza alip ope koklaya soylendik. Kendimize ucuz yogurt ona pahali mama aldim mesela. Yorgun olsam da oynadim onunla. Elimi kolumu cizdi, hosuma gitti. Opuyorum ellerimdeki ondan kalan cizikleri. Isirdigi ciceklerin yapraklarini opuyorum. Yatagina sariliyorum. Onu deliler gibi geri istiyorum, onu deliler gibi ozluyorum. Deliler gibi uzgunum.

Gozlerim sis, alnim, goz pinarlarim agriyor aglamaktan. Elim kolum oynamiyor, yasamaya dermanim yok. Ben hayatta hep yaptiklarinin insana geri donecegine inanirdim. Sen baskalarinin cocuklarina iyi davranirsan hayat da senin cocuguna iyi davranir. Sen baska yaslilari kendi deden, nenen gibi seversen senin dedenin karsisina da iyiler cikar. Ben demans servisinde calisiyorum. Ona kotu davransam bile bunu farketmeyecek yaslilar hastalarim. Hepsini elini tutup sarilarak yurutuyorum, opuyorum, eve giderken yanaklarini oksuyorum. Sunu rahatca soyleyebilirim ki; uzdugum insanlar olduysa da sevgi dolu bir insanim ben. Seviyordum ben hayati.

Artik innacimi yitirdim. Ben hayata ne ettim de bunu hak ettim? Hak etmedik biz bunu hic. Evet biliyorum beterin beteri var ama kalbimi eritti sevgisiyle Mayam, beni sevincten, keyiften, mutluluktan eritti ve gitti.

Nasil gececek bu aci, ne zaman aglamayi kesebilecegiz bilmiyorum.

Hayat zor, aci, buruk ve adaletsiz.

Umud çok üzüldü teselli olur diye yeni bir yavru bulduk haftaya geliyor ama bilmiyorum. Mayam gibi olacak mı hiç bilmiyorum.



You Might Also Like

16 yorum

  1. İnstagramdan takip ediyordum. inanamadım.Çok üzüldüm ama yazıyı okuyunca....Hatta okurken ağlamaya başladım çirkinim şaşkın şaşkın bakıyor anlamaya çalışıyor. Hep kaybediyoruz onları...Benimde minik canlardan kaybettiklerim çok oldu onun için bende sık sık kızıma bizi bırakma diye yalvarıyorum resmen.Üzüntünüzzü paylaşıyorum neye yarar bilmem ama....Bol sabırlar diliyorum.

    YanıtlaSil
  2. Sen yazarken ve yaşarken agladin, ben okurken agliyorum ve durduramiyorum kendimi. Senin acının yaninda az eminim ama, uc gundur aklimdasiniz cok üzülüyorum Tugba :(

    YanıtlaSil
  3. Su an sizi ne avutur bilmem simdi, belki yeni yavru bile avutamayacak ama bunun icin girmistir belki de hayatiniza, o da sizdeki sevgiyle o kadar kisa surede doymus ki baska birsey istememistir belki de, hersey eskisinden daha guzel olsun umarim

    YanıtlaSil
  4. çok üzüldüm çok gerçekten yeni yavru ile hem siz hem oğlunuz teselli bulursunuz inşallah :-(

    YanıtlaSil
  5. aglamamak icin zor tuttum kendimi.

    ben de kusumu baska kuslarla beraber yasasin diye baska bir kadina verdim. ben hic evde olmadigimdan daha iyi baksin diye baskasina verdim, hem baska kuslarla daya iyi vakit gecirir diye. Bizim evde hep yalniz duruyordu.
    Yani kaybetmedim su an yasiyor ama bir hayvanin actigi bosluk megerse ne kadar kocamanmis.

    YanıtlaSil
  6. kaçtı gitti diye düşündüm ama okudukça içim acıdı okudukça ağladım seni senelerdir takip ederim nasıl güzel ifade etmişsin nasıl güzel yazmışsın nasıl şanslıymış mayacık belkide yeni yavrunun sizin sevginize ihtiyacı varmış ona bir yer açılmış hayatda ne olacağına bazen karar verremiyoruz. minicik kuşum öldüğü günü hatırladım bağıra bağıra ağladığımı işyerine yalan söyleyerek ogün işe gitmedim geceleri uyuyamadım kedime sarılıp ağladım halen aklıma gelince burnum sızlar acını kalbimde hissettim ne desem acını azaltmayacak başın saolsun.

    sevgilerimle

    YanıtlaSil
  7. canım benim okurken senle ağladım bende..hayvanları sevenin zaten melek gibi kalpleri olduğuna inanırım ben..çok üzücü,rabbim sabir versin.kendinizi suçlamayın ne olur,kader diye bir şey var,insanların kaderi olduğu gibi hayvanlarında var,hani ölüme bahane gerek sözü var ya çok doğru..oyuncağının sesini,ismini duymasına ragmen gelmemiş,işte kader orda çizildi..siz ona emek verdiniz,beslediniz,baktınız,rabbimde size bunun mükafatını vericektir mutlaka..yanlış anlamayın ne olur ama ben ev içerisinde hayvan bakmayada karşıyım,çünkü onların doğası dışarı,sizi alsalar tek başınıza koysalar bir eve mutlu olurmusunuz.çöplerin yanına yemek ve süt koyarak da onları mutlu edip besleyebiliriz.onları evlere tutsak etmiyelim..ne olur kırılma söylediğime hislerini anlıyorum ve çok üzüldüm.sabırlar diliyorum...

    YanıtlaSil
  8. hem okudum hem ağladım. Bizim ilk kedimiz de, taşındığımız gün aynı bu şekilde ölmüştü. Nasıl olduysa kaçmış, aradık aradık bulamadık. Sonra sokakta yerde yatarken bulduk onu, araba çarpmıştı. kucağımıza aldık, sarılıp sarılıp ağladık... Haftalarca deli gibi ağladığımı, kendime gelemediğimi hatırlıyorum. Acınız hafifleyecek, hiç unutmayacaksınız ama bu kadar acı çekmeyeceksiniz. Maya'yı aldığınız zamanı da hatırlıyorum, ne kadar mutluydunuz. İnşallah yeni yavrunuzla mutlu olursunuz, Maya sizin gibi bir aileyle yaşadığı için çok şanslıymış.

    YanıtlaSil
  9. Tugbacım, cok uzuldum.. okurken yasadıklarını yasadım. sabır diliyorum..

    YanıtlaSil
  10. Başınız sağolsun, ne söylesek acınızı teselli etmeye yetmez :( Çok çok üzücü... Sabırlar diliyorum.

    YanıtlaSil
  11. Merhaba, Okurken bende cok hüzünlendim adeta kalbim bir yerde kırıldı gitti.Bakmayan beslemeyen bilemez anlayamazda.2 kızım var benimde hasta olduğunda saatlerce başında beklediğim kustuğunda endişelendiğim rahat uyusunlar diye kımıldamadığım zamanları hatırlıyorum.Malesef hayvanların yeri insanların yanı.Sen çok güzel baktın üç aylık mınımını hayatında çok mutlu oldu o güzel çocuk.Şimdi sen yeni gelen pisiyi mayam kadar sevemem diye de içinden geçirirsin,mayanı cok sev onu sevmekten sakın vazgecme o senın hep yanında ama bu gelen güzel bebekten sevgini esirgicek misin? Su içmeye kalktığında arkandan gelicek dokunduğunda minik gurlicak göbeğini açıcak belki çiçek yemicek ama yanına gidip koklıcak yuzunu ekşiticek,belki de kapıyı açtığında terliğinin başında uyurken bulucaksın.Seviceksin.

    YanıtlaSil
  12. instagram'da da gormustum zaten ama ne diyecegimi bilememistim.

    Simdi burada detayli okuyunca icim parcalandi resmen.

    Blogunu yillardir takip ederim. Ilk ne zaman takip etmeye basladim onu bile unuttum. Umud ali bebekti. Aylik yazilar yaziyordun. O kadar eski yani.
    Ben oyle cok eski arkadaslari olan, etrafinda cok insan olan biri degilim. Bazi bakimlardan da seni kendime yakin hissederdim.
    Ogrencilik zamanimda -ki bu sure bende cok uzun surdu- yazilarin bana arkadas olurdu. O yuzden sanki bir arkadasimin kedisi olmus gibi uzuldum.
    Icim gitti bu haline. Yine uzul ama n'olur bu kadar yipratma kendini.
    Evrendeki hersey sana geri doner tabiki ama iyi insanlarin basina da kotu seyler gelir ve buna da sabir deneyimi denir. Yani illede birine bir sey yapmis olmana gerek yok.

    Yeni kedi almaniza sevindim. Eminim onu da seveceksin, onunla da oynayacaksin. Ayni olmayacak tabi ama onu da baska turlu seveceksin.
    Calisiyorsun biliorum ama imkanin varsa bu donemi kendini zorlayarakta olsa seyahat ederek, gezerek dolasarak, sevdigin insanlari gorerek atlatmaya calis. Yine uzuleceksin ama kafan dagilacak en azindan. Umarim en kisa zamanda kendini nispeten iyi hissetmeye baslarsin.

    YanıtlaSil
  13. Başınız sağolsun. Acınızı anlıyorum. Fakat 7 yıllık evliliğimde en mutlu 3 aydı derken ailenize, eşinize ozellikle çok büyük bir haksızlık yapmıyor musunuz? Yazınızın en üzücü cümlesi oydu bence. Evliliğinize , o çok tatlı oğlunuza yazık ve demek önümüze serdiğiniz mutluluk tablosu hiç gerçek değilmiş. Kocanız okumamıştır umarim. Tekrar başınız sağolsun.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yapmıyorum. Mayacığım zaten memnun olduğumuz keyif aldığımız stabil bir duruma aşırı neşe ve mutluluk ekledi. Üçümüz de o üç ayda her zamankinden mutlu olduğumuz konusunda hemfikiriz. Siz yanlış anlamak için ugrasmışsınız. Teşekkür ederim baş sağlığı dileği için.

      Sil
  14. çok üzüldüm, hayvan sevgisi çok başkadır bilmeyen anlamaz.. bende nisanda küçük kuşumu kaybettim hala gözlerim doluyor onu hatırlarken.....

    YanıtlaSil

Labels