5 gün

Cumartesi, Eylül 27, 2014


5 gün. 120 saat yaklaşık. Litrelerce gözyaşı, paket paket kullanılmış kağıt mendil. 
Ev dağınık, kendimizi meşgul etmek için koridordaki duvar kağıtlarını sökmeye karar verdik. Ne zamandır istiyorduk, bu sabah giriştik. Durum şu fotoğraftaki gibi. Asosta bakınırken geçen hafta 'Aa Mayamın çorabını yapmışlar, sarı kediliiiiiii' diye sevinip bu çorapları almıştım. Dün geldiler, içim sızladı ama bugün giyip biraz sevindim. 


Dün akşam Willem geldi, Amsterdam'dan bir arkadaşımız. Çok seviyoruz onu ve kız arkadaşını. Onların da iki kedisi var. Ben Maya'yı kaybettiğimizi Facebook'a yazmıştım, görünce çok üzülmüş. Onu ne kadar sevdiğimizi biliyordu ve kendi de iki kediyle yaşadığı için acımızı anladı. Sonuçta diğer insanlar için nihayetinde bir ev hayvanı ve her zaman yenisini alabilirsin. Kızmıyorum. Maya'dan önce belki ben de öyle derdim. 

Oturduk, güldük, ağladık, sustuk, somurttuk, aynı şeyleri tekrar tekrar anlattık. Onun da geçen yıl kedisi ameliyat olmuş bir sebepten, bir süre yemek yiyememiş ve eliyle beslemesi gerekmiş o sürede. İşe gidince kedinin yemek yemeyeceginden korktuğu için hasta olduğu yalanını söyleyip bir hafta işe gitmemiş. Çocuğum hastaydı çünkü bir bakıma, diyor ki haklı. Çocuğu olmayan insanların besledikleri kedi köpekle ebeveynlik duygularını tatmin ettiklerini okumuştum ama çocugun olsa da pek farketmiyor. O da senin ikinci çocuğun oluyor. Gerçek sevgiyi tanımak istiyorsan bir hayvanı sevmekle başla, yazmış bir yere birisi. Nasıl doğru! O kadar karşılıksız, tarifsiz, masum ve neşe dolu bir sevgi biçimi ki doyulmuyor.

Gece bizde kaldı Willem. Sabah hep birlikte kahvaltı yaptık bahçede, hava güzeldi şansımıza. Dizilerden filmlerden bahsettik, kafamız dağıldı, iyi geldi. Amaaaa....onun da bir evi var neticede ve evine geri dönmesi gerekiyordu. Biz üçümüz başbaşa kalınca yine bir sessizlik çöktü. Umud bahçeye maya'nın yerine bakıp sonra yüzüme bakıyor. Ben de senin gibi üzülüyorum oğlum, diyorum. Eşim dalıp 'nasıl bulamadım, nasıl bulamadım onu' diye mırıldanıyor kendi kendine. 

Ilk günler gibi tüm gün aralıksız ağlamıyoruz. Bugün 2 kez ağladım, eh gelişme var diyebiliriz. Hala kalbimiz acıyor, hala çok özlüyoruz. Eşim sürekli o son günden bahsediyor, zaten yüz kere anlattığı oraya gittim, burdan döndüm, şuraya baktımları tekrar ediyor. Kendini suçluyor. Belki de 40 gün geçmesi lazımdır bu şiddetli acının geçmesi için. Sonrasında inceden ve alıştığımız bir sızı kalır içimizde. Mayamı asla unutmam ve sevmekten vazgeçmem. Onu ölünceye kadar seveceğim. Eşim de dün 'öldüğüm gün bile acısı içimde olacak' dedi. Minicik şey nasıl önce mutluluktan sonra üzüntüden eritti bizi.

Ben o son günden bahsetmek istemiyorum artık, çünkü canı yanmış mıdır gibi sorular geldi aklıma da delirecek gibi oldum. Yazarken bile nefesim daralıyor. Çabuk olup bitmiştir, hissetmemiştir yavrum. Buna inanmak istiyorum ki inanıyorum da. 


Yeni gelecek yavruya isim arıyoruz biraz keyfimiz yerine gelir gibi oluyor. Sonra ya ben ya o iç çekmeye başlıyoruz. Zor ya.. Hiç tahmin etmezdim Maya'dan önce böyle hissedebilecegimi. 

Şimdi koridordaki ayakkabı dolabı, gazetelik vs oturma odasında, mutfak dagınık. Açıkcası umrumda değil, kalsın öyle. Şiir okudum biraz, nasıl güzel yazmış Yılmaz Güney zamanında;

"Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili 
biz kendimizden başka herkesin üzüntüsünü üzüntümüz, acısını
acımız yaptık çünkü.
Dünyanın öbür ucunda hiç tanımadığımız bir insanın gözyaşı bile
içimizi parçaladı.
Kedilere ağladık, kuşların yasını tuttuk...
Yüreğimizin zayıflığı kimi zaman hayat karşısında bizi zayıf yaptı.
Aslında ne güzel şeydir insanın insana yanması sevgili...
Ne güzeldir bilmediğin birinin derdine üzülebilmek ve çare aramak.
Ben bütün hayatımda hep üzüldüm, hep yandım.
Yaşamak ne güzeldir be sevgili...
Sevinerek, severek, sevilerek, düşünerek...
Ve o vazgeçilmez sancılarını duyarak hayatın..."

Biz de hala hayatın vazgeçilmez sancılarını duyarak, severek, kedilere ağlayarak yaşıyoruz işte. 

Bir önceki yazıya yorum bırakan, instagramdan, twitterdan ya da mail göndererek acımı paylaşan insanlar, ne güzelsiniz ne meleksiniz. Cevap vermeye belki güç bulamadım hepsine ama hepsini defalarca okudum. 

Annem Maya'nın beni cennette beklediğini söylüyor. Yakın bir dostumuz kocama 'Mayamız da hakka yürüdü kendince, o artık Maya değil ama başka bir şey oldu yok olmadı, toprakta, o ortancada, belki bahçedeki sarı kelebekte Mayamız var' dedi. Ikisini de düşünmek içimi rahatlatıyor. 

Mayam yok olmadı elbette, belki onu yine görürüm günün birinde.



You Might Also Like

5 yorum

  1. Anlıyorum sizi acınızı fakat elinizden geldigince metanetli olun. Yıllar önce bir kusumuzu kaybetmistik, günlerce aglamistım ayağımın dibinde durmuş bir şoförün sesiyle kendime gelmiştim. Neredeyse bana carpıyordu. Şimdi bu sene büyük bir acı yaşadık evet maya da sizin için çok özel çok önemliydi. Başkalarıda söyledi biliyorum ama söylemeden edemeyeceğim çok şükür Umud eşiniz yanınızda siz iyisiniz. Allah sizleri korusun. (Pek sık yorum bırakmasamda Takipte yim hem instagram da hem burada mumlu çiçekli gonderilerinizi özledim) hayat hakikaten zor ve çok acımasız... beterin beteri var. Acı acıyı çağırır derler...

    YanıtlaSil
  2. Beterin beteri var elbette, bunu her durumda kendime söylerim şimdi de söylüyorum. Biraz zaman lazım düzelmem için.

    YanıtlaSil
  3. Evet biraz zaman... Çabucak daha iyi hissetmeniz umuduyla diyeyim o halde 😊

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sonunda gülücük vardı.soru işareti gibi gorunmus

      Sil
  4. Su an arabada sehirlerarasi yolda instagramda bulup yeni yazinizi gorunce okudum yine agladim be arkadasim:( benim cocugum olmadi tedavi sirasinda muhabetkusum vardi. Defteri kspatinca kedi aldim benim icin kedim benim oglum bunu anlamayana kziyorum. Arada caresiz 3 kedi daha evimize konuk oldu sahiplendirdik onlari verirkende sonrasindasa cok agliyorum . Bu guzel duyguyu herkes keske tadabilse:(

    benim kedi fobimi canlarinin hikayelerini snlatan yazilari okuya okuya attim :((

    Yeni yavru hayatinizda mayayi unutturmayacak ama en azindan icinizdeki yangini hafifletecek:( ama o ates hic kullenmiyor :(

    Bolll boll sabir diliyorum

    sevgilerimle

    YanıtlaSil

Labels