Temmuz Ayı ve İnstagram

Pazar, Ağustos 04, 2013

Normalde temmuz ayları en çok Türkiye'ye dönmek istediğim, soguktan bıktıgım aydır ama bu sefer öyle olmadı! Ailemdeki sağlık sorunlarına üzülmeye devam etmek dışında güzel bir aydı. İnsanın kendinin ya da sevdiği birinin hasta olması diğer tüm sorunlarını unutturuyor. Neyse...


Umud'cugum sınıfını geçti, öğretmeni ondan çok memnun oldugunu, çok mutlu ve akıllı bir çocuk oldugunu söyledi. Onu mutlu bir çocuk olarak tanımlaması ben çok sevindirdi.


Hava bu kadar sıcak olunca Tüm Hollanda halkı plajlara döküldük tabi ki.


Kıyafetlerini önceden seçenlerden misiniz? Ben öyleyim ve o anı ölümsüzleştirdim!


Genellikle bu gördüklerinizi kullandım günlük makyajımda.


Üzerinde 12 kişilik yazıyor ama Umud'la bitirmemiz 5 saniye filan sürüyor.


Lavantalarım açtı!


Yeni pabuçlarım. Güzel ama rahatsızlar.


Bir faaliyetler...


Sonuç foccaccia!


Ortancam geçen yılki kadar olmasa da güzel açtı, favori çiçeğim ortanca.


Hava sıcakken bahçede yaşıyoruz uyuyana kadar. Tabi kararmayan havanın da etkisi var. Bu fotografı akşam 9 civarı çekmiştim.


Çin yemeği sever misiniz? Bizim evde çok seviliyor, favorimiz nasi goreng. Ben yaptım.


Bu da bir kamuoyu yoklama fotografıydı. Evet bu elbiseyi al kazandı.


Temizliği bitirmiş umutlu ev kadını pozu. Ev temiz değilse sinirliyim.


Lale formlu elbiselerle bisiklet sürmek çok zormuş, öğrendim.


Yeni telefon kabım tam benim gibi oje sever birine göre.


Yol kenarı güzelleri. Şimdi bu güzel mor renklerini kaybettiler ne yazık ki.


Birkenstock iyidir.


Uyusuk pazar.


Bicolata erkeği iş başında.


Pembe severim. Lipbalmlarımla ojelerim çok yakıştı birbirlerine.


Yine bahçede bir akşam.


Sokağımız. Benim gibi ortanca delisi için cennet.


Yıl 1960. Fransız mürebbiye mektebinden yeni mezun olmuşum.


Yine bizim bahçe.


Veee bahçemdeki nefis çileklerim.


Küçük Ninjam!


Tabi ki ben camları sildikten bir gün sonra yagmur yagar. Hoff hep aynı şey!


Valiz hazırlama. Bu kez Umud'la ikimize tek valiz yapabilmeyi becerdim.


Temmuz'un son günü, yolcudur Abbas.


Ve nihayet uzuuuun bir aradan sonra çocugum anneanne ve dedesiyle hasret giderdi. Ben de öyle tabii. 

Herkese iyi pazarlar.

You Might Also Like

2 yorum

  1. ne kadar sıcacık evcımen bır blog, en sık takıp ettığım bloglardan biri.hele oğluşuna bayılıyorum maşallah.

    sevgıler , Mutlu


    YanıtlaSil
  2. Mutlu cok tesekkur ederim, begenip takip etmene sevindim. Sevgiler.

    YanıtlaSil

Labels